در دهه‌های گذشته، بخش مهمی از صنعت فولاد ایران در منطق «فولاد کالاگونه» تعریف شده است؛ بازاری که در آن قیمت، تابعی از چرخه‌های جهانی، نوسانات انرژی و سیاست‌های کنترلی است و حاشیه سود، بیش از آنکه نتیجه راهبرد صنعتی باشد، محصول نوسان‌های بازار است. تجربه جهانی اما نشان می‌دهد فولادسازانی که به ثبات سودآوری رسیده‌اند، از این منطق فاصله گرفته و به سمت «فولاد زیرساختی و ارزش‌افزا» حرکت کرده‌اند؛ فولادی که نه ‌تنها فروخته می‌شود، بلکه در زنجیره توسعه کشور قفل می‌شود.