ویدئوی مشترک شرکت سرمایهگذاری تأمین اجتماعی (شستا) با مدیریت میثم سعیدی و شرکت سرمایهگذاری نفت و گاز و پتروشیمی تأمین (تاپیکو) با مدیریت شهیدیپور درباره «فرآیند علمی و شفاف انتصابات»، بیش از آنکه نشانه پاسخگویی باشد، شبیه تلاشی برای مدیریت افکار عمومی است.
به گزارش تیترنا به نقل از صدای پتروشیمی: اعلام پنج شاخص کلی و تکراری مانند «دانش، مهارت، پاکدستی، هماهنگی و شجاعت» بدون ارائه مستندات عینی، نه شفافیت است و نه شایستهسالاری؛ صرفاً فهرستی زیبا از واژههای بیهزینه است.
ادعای طی شدن فرآیند انتصابات از مسیر سامانه «سیما»، ارزیابی رزومه، سنجش شایستگی مدیریتی و بررسی در کمیته انتصابات، زمانی معنا دارد که استثنا نداشته باشد.
پرسش ساده اما بنیادین این است: آیا همین مسیر برای خود مدیران عامل نیز طی شده است؟
آیا رزومه و شایستگی آقایان نیز در همان سامانه بررسی و رتبهبندی شده یا این «سامانه» فقط برای دیگران طراحی شده است؟
اگر پاسخ مثبت است، چرا نتایج ارزیابی منتشر نمیشود؟ اگر منفی است، پس این همه تأکید بر فرآیند چه معنایی دارد؟
انتصاب اخیر در رأس شرکت نفت ایرانول ـ در حالی که درباره نبود سابقه تخصصی مرتبط و مسئله بازنشستگی ابهامهای جدی مطرح است ـ عملاً ادعای پایبندی به شاخصهای اعلامی را زیر سؤال میبرد.
اگر «تخصص» و «شایستگی مدیریتی» معیار قطعی است، این انتصاب دقیقاً با کدام متر و معیار سنجیده شده است؟
اگر قرار است معیارها با مصلحتهای مقطعی تغییر کنند، چرا از ابتدا سخن از فرآیند علمی و یکسان به میان میآید؟
بدنه کارشناسی و نخبگان حوزه انرژی بهخوبی تفاوت میان «گزارش عملکرد» و «کلیپ تبلیغاتی» را تشخیص میدهند. افکار عمومی را نمیتوان با تدوین چند دقیقه تصویر و تکرار چند کلیدواژه اقناع کرد. شفافیت یعنی انتشار دادههای قابل راستیآزمایی، اعلام امتیازهای ارزیابی، معرفی اعضای کمیته انتصابات و پاسخ مستقیم به نقدها؛ نه تولید محتوای نمایشی.
اگر قرار است اعتماد بازسازی شود، راهش احترام به شعور کارشناسان و بازنشستگان و پاسخگویی بیواسطه به پرسشهاست.
در غیر این صورت، هرچه فاصله میان «شعار شایستهسالاری» و «واقعیت انتصابات» بیشتر شود، هزینه بیاعتمادی نیز سنگینتر خواهد شد — هزینهای که با هیچ کلیپی قابل جبران نیست.