به گزارش تیترنا،
«صبح شرفیاب شدم. شاهنشاه خیلی اظهار مرحمت فرمودند. عرض کردم بیچاره عباس مسعودی مُرده. وقتی اروپا بودم مرده بود. اجازه فرمایید از خانوادهاش تفقدی شود. به خصوص که هفته قبل مورد بیمرحمتی قرار گرفت. فرمودند: البته، بکنید.» – یادداشت های عَلَم، اول تیر 1353
تاریخ: طوفان برنادت مسکو را درنوردید؛ باران شدید، رعد و برق و تگرگ پایان فرار عامل شهادت مامور پلیس؛ دستگیری متهم در مرز سردشت آذربایجان غربی مصدومیت سنگین سعداللهیف؛ قهرمان جهان در آستانه از دست دادن مسابقات دستور پخت کیک فوری شکلاتی با ۴ قلم ماده در کمتر از ۱۰ دقیقه طرز تهیه تخم مرغ صبحانه سالم بدون روغن
درس شصت و چهار
درس شصت و سه
استایل مغولی بهاره افشاری در یک سریال (عکس)
برد پیت، خاویر باردم و پنهلوپه کروز در بازی دیشب اسپانیا و بلژیک (عکس)
واکنش رضا صادقی به حملات اخیر آمریکا به بندرعباس (عکس)
فردین بعد از دریافت جایزه سپاس بهترین بازیگر سال 1348 (عکس)
طعنه ایرج طهماسب به سریالهای تلویزیون و نمایش خانگی (عکس)
تست هوش چالش برانگیز: نابغه های ریاضی الگوی پنهان این معما را پیدا کنند!
تیزبین ها مچ این ماهی پنهان کار را بگیرند! / رکورد 10 ثانیه
تست هوش هندسی: شکل بعدی این الگو را حدس بزنید!
تصویری که ادعای تیزبینی شما را به چالش می کشد؛ تفاوت ها کجا پنهان شده اند؟
معمای ریاضی برای باهوش ها: آیا می توانید گم شده را پیدا کنید؟
رکورد حل این معمای تصویری 45 ثانیه است، آیا شما سریع تر هستید؟!
آیا می توانید منطق پنهان این ضرب های عجیب را کشف کنید؟
صفحه نخست » سیاسی کد خبر ۱۱۷۶۶۸۶ پ پ تاریخ انتشار: ۱۸:۱۲ – ۲۰-۰۴-۱۴۰۵ گزارش خطا در خبر صفحه نخست » سیاسی کد ۱۱۷۶۶۸۶ انتشار: ۱۸:۱۲ – ۲۰-۰۴-۱۴۰۵
«صبح شرفیاب شدم. شاهنشاه خیلی اظهار مرحمت فرمودند. عرض کردم بیچاره عباس مسعودی مُرده. وقتی اروپا بودم مرده بود. اجازه فرمایید از خانوادهاش تفقدی شود. به خصوص که هفته قبل مورد بیمرحمتی قرار گرفت. فرمودند: البته، بکنید.» – یادداشت های عَلَم، اول تیر 1353 عصر ایران؛ مهرداد خدیر- امروز 20 تیر 1405 خورشیدی، قدیمیترین روزنامۀ ایران (اطلاعات) 100 سالگی را پشت سر و پا به سده دوم خود گذاشت. نخست باید به مدیران و نویسندگان و همکاران این روزنامه تبریک گفت و تبریک مضاعف به این خاطر که اطلاعات، شبیه همتای خود نیست و به جای پرخاش، به دنبال آرامش است و این سنتی است که زنده یاد سید محمود دعایی از همان ابتدا که در سال 1359 سکان آن را در دست گرفت، پایه گذاشت و تا 1400 که چشم از جهان بست، به آن وفادار ماند و اطلاعات را از زشتنویسی برحذر داشت. (البته از ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ تا آبان ۱۳۵۹ اطلاعات را شورایی اداره کرد و شروع کار آقای دعایی را باید از پاییز ۱۳۵۹ دانست). از 1400 به بعد و در دوران دو مدیر جانشین مرحوم دعایی هم این روند ادامه یافته است. اینها البته نافیِ این واقعیت نیست که در پی انقلاب دیجیتال سنت روزنامهخوانی نه تنها در ایران که در جهان رو به افول رفته ولی روزنامههای چاپی و کاغذی همچنان در جهان منتشر میشوند و سندیت آن جایگزین ندارد. پس نکته نخست همین 100 ساله شدن یک نهاد مطبوعاتی و یک نهاد مدرن در ایران است. دوم این که می توانست شبیه دیگری بشود و بوی خون و باروت از آن به مشام برسد ولی با تدبیر مرحوم دعایی و ادامۀ راه او در دوران دو مدیر بعدی نشد.سوم این که میتوانست به یک مؤسسه اثرگذارتر بدل شود و البته اگر نشده دلایل متعددی دارد که مهم ترین آنها ملاحظات رسمی و حکومتی است. دست کم انتظار میرفت کیفیت روزنامهنگاری ایران را با توجه به امکانات گستردهای که در اختیار دارد ارتقا دهد یا پناهی برای روزنامه نگارانی شود که در توفانها بیکار میشوند ولی به هر دلیل این اتفاق هم رخ نداده و در در میانۀ تبریک بیشتر نمیتوان در این باره نوشت و به همین اشارت باید بسنده کرد. روزگاری اطلاعات با ستونهایی به قلم جلال رفیع، کیومرث صابری فومنی، محمد جواد حجتی کرمانی، عطاءالله مهاجرانی و نامهای دیگر شناخته می شد و جای همۀ آنها اکنون خالی است ولو برخی گاهگداری بنویسند. چه کسی میتواند اثر مقالۀ مشهور آقای مهاجرانی (مذاکرۀ مستقیم) در سال 1369 را فراموش کند؟ یا ستون “گل آقا” را یا نوشتههای شیرین حجتی کرمانی که وقتی مهندس بازرگان درگذشت با نگاهی خاص نوشت اختلافات او و امام خمینی اکنون به پایان رسیده و مطابق آیات قرآن در نیمکتهای بهشت روبه روی هم مینشینند یا حتی محمد جواد اردشیر لاریجانی که شب حملۀ اول آمریکا به عراق در زمان جرج بوش پدر با دلایل متعدد پیشبینی کرد آمریکا به عراق حمله نخواهد کرد و صبح که اطلاعات منتشر شد آمریکا حمله کرده بود! البته مهدی نصیری هم در کیهان با این استدلال که صدام حسین مهرۀ آمریکاست حمله را منتفی دانسته بود! محمد قوچانی روزنامه نگار سرشناس هم خبر داده که در “کتاب نامه” آگاهی نو، گزارش مفصلی به یاد عباس مسعودی و روزنامه و مؤسسۀ اطلاعات نوشته؛ مؤسسهای که پایه گذار روزنامهنگاری حرفهای در ایران شد.آقای قوچانی به این نکته بسنده نکرده و 100 ساله شدن روزنامۀ اطلاعات را نشانهای بر نادرست بودن این گزاره دانسته که ایران، جامعۀ کوتاه مدت است؛ طعنهای ظریف به نظریۀ مشهور دکتر همایون کاتوزیان و جز آن 120 ساله شدن نهضت مشروطیت در مرداد امسال؛ انقلاب ملی ایرانیان که پایهگذار بسیاری از نهادهای ملی و مدرن شد همچون مجلس ملی، دانشگاه ملی، بانک ملی، ارتش ملی، دادگستری ملی… در 100 سالگی باید یاد شود از عباس مسعودی بنیانگذار روزنامه اطلاعات که از شاگردی چاپخانه (و کمی قبل از آن در مغازه قصابی عمویش) به روزنامهداری و مالکیت و مدیریت موسسه اطلاعات و البته شهرت و ثروت و اعتبار و سناتوری و نمایندگی مجلس رسید.
او ۴ سال پیش از پیروزی انقلاب ۵۷ ناگهان درگذشت و از آن پس امور روزنامه را فرزندش فرهاد اداره میکرد. بعد از انقلاب با موسسه اطلاعات به مثابه تشکیلاتی وابسته به رژیم پهلوی برخورد و با همین نگاه مصادره شد و در اختیار بنیاد مستضعفان قرار گرفت. کارکنان اطلاعات اما میگفتند ما به خاطر انقلاب دو بار اعتصاب کردیم و پس از اعتصاب ۶۱ روزه دوم مهمترین صدای انقلاب بودیم و دو تیتر مشهور «شاه رفت» و «امام آمد» یادگار آن دوران تاریخی است و اگر مدیر و مالک روزنامه با شاه نزدیک بوده با کارکنان نباید مانند کارخانههای مصادره شده برخورد شود و بدین ترتیب از شمول بنیاد مستضعفان خارج شد و امام خمینی خود برای آن سرپرستی گماشت که کسی نبود جز سید محمود دعایی. او هم دوست نداشت تصور شود مدیر یک بنگاه مصادرهای است و برای رفع این ذهنیت سه کار انجام داد:
اول این که فرزند مسعودی و مدیر سالهای آخر را به همکاری دعوت وبرای او حقوق تعیین کرد. حال آن که هر که غیر دعایی بود جرم مسعودی پسر را بیش از پدر میدانست زیرا مقاله توهین به امام خمینی در دوران مسعودیِ پسر منتشر شد. دوم این که تصریح کرد ما مدیریت موسسهای بدهکار به بانکها را در اختیار گرفتیم و نه بنگاهی مصادرهای را. سوم این که کوشید تریبون همگان و از جمله روشنفکران باشد و در ابتدا از شمس آلاحمد برای سردبیری دعوت کرد. البته پس از حملات صریح امام به روشنفکران ناچار شد از این فضا فاصله بگیرد ولی به عکس رقیب، متانت خود را حفظ کرد و علیه اهل فکر فحشنامه منتشر نمیکرد.
گفته میشود سکتۀ منجر به مرگ سناتور عباس مسعودی به خاطر ناخرسندی شاه از او در هفتههای آخر (خرداد ۱۳۵۳ خورشیدی) بوده و این که مورد بیمهری شاه قرار گرفته بود. امیراسدالله عَلَم در یادداشت روز ۱۵ خرداد ۱۳۵۳ در اینباره با اشاره به ضیافتی که شاه، او و مسعودی حضور داشتهاند مینویسد: «سر شام رفتم. شاهنشاه خیلی عصبانی بودند: “این مسعودی (مدیر روزنامۀ اطلا